شعر | با صدای شاعر

▨ شعر:ره آورد
▨ شاعر: سیاوش کسرایی
▨ با صدای: سیاوش کسرایی
▨ پالایش و تنظیم: شهروز کبیری
ــــــــــــــــ
مسافرِ ز گردِ ره رسیده‌ام
تمامِ راهِ خفته را به پا و سر دویده‌ام
صلابت و شکوهِ کوه‌های دور
نگاهِ دشت‌های سبز
تلاش بال‌ها
شکاف و رویشِ زمینِ پرورنده با من است
گلِ هزار باغِ خنده با من است

طلوعِ آفتاب بر ستیغ
برای دیدن گوزن‌های تیزتک
ز صخره‌های به سنگ‌ها پریده‌ام
فرازِ آبرُفت‌ها
که آبیِ بنفشه‌ها ستاره‌ای است
چکیده بر گلیمِ وحشیِ علف
نفس‌زنان و خسته چترِ بیدِ واژگونه را
به رویِ سر کشیده‌ام
تولد بهار را
به روی دست‌های جنگلِ بزرگ دیده‌ام
ز سینه‌ریزِ رنگ‌رنگِ تپه‌ها
شکوفه‌های نوبرانه چیده‌ام

کنون برابرِ تو ایستاده‌ام
یگانه بانوی من ای سیاه‌پوش ای غمین
که مژده آرمت
بهارِ زیر و رو کننده می‌رسد

نگاه کن ببین
غمت مباد و داغِ دوری‌ات مباد
که لاله‌ها به کوه روشنند و رنگ بسته‌اند
که خارهای سبز سر کشند

دمی کنارِ این دریچه بال‌های باز را در آسمان نظاره کن
ببین که لانه‌ها دوباره از پرندگان تهی است
ببین کسی به جای خویش نیست
اگر به صبر خو کنی
اگر که روزهای وصل را
به پرده‌ی همین شبِ سپیده نارسیده جستجو کنی
بیارمت نویدهای سرخ‌گونه‌ای
که من ز چرخ‌ریسکِ * نهفته در پناهِ شاخه‌ها و مه
به قعرِ درّه‌ها شنیده‌ام
▨
سیاوش کسرایی
ــــــــــــــــ
*چرخ‌ریسک؛ نام پرنده‌ای ظریف و زیبا
پی‌نوشت: این خوانش در شب‌های شعر گوته، در مهر ۱۳۵۶، انجام شده است.

▨ نام شعر: جاده
▨ شاعر: یدالله رویایی
▨ با صدای: یدالله رویایی
▨ پالایش و تنظیم: شهروز
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
جاده در میان جمع بود و، در میان جمع
ترس تنها بود

در میان جمع
همیشه ترس تنها است.

روی راه رفته ردّ ِ پا افق
روی راه رفته دست ِ رد عمود

عشق تو زخم
بر راهِ رفته می‌زد
و راهِ رفته با تو می‌گفت :
هوا هواست
هوا همه جا هواست.
▨
یدالله رویایی
پاریس - پاییز ۲۰۱۴
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
توضیح شاعر: هربار در برابر ِآیینه اعتراف، تصویرِِ من را از من دور میکند. هر بار دورتر
در اعترافِ آخرین ِ من امروز، تصویر دورتر نرفت. نمی‌رفت. جیوه، جیوه‌ی مُقاوم،
جیوه‌‌ی سخت. سخت تر از من ، سخت تر از من ِ تصویر، از اعتراف چیزی بیشتر
از آنچه می شناخت نمی شناخت. از پیش دانسته را پس می زند ، تصویر ِ من به من
بر‌میگردد و آنجه جیوه به من برمیگرداند، در پای آینه به هَدَر می‌شود.

▨ نام شعر: می پرست
▨ شاعر: مشفق کاشانی
▨ با صدای: مشفق کاشانی
▨ پالایش و تنظیم: شهروز
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
زان مِی كه داد ساقی ِ مجلس به دست ِ ما
بالا گرفت كار ِ دل ِ می پرست ما

از پا درآمدیم به راه ِ وفا دریغ
یاران ِ بی‌وفا نگرفتند دست ِ ما

سرگشته چون کبوتر ِ گم‌کرده آشیان
الّا به بام ِ دوست نباشد نشست ِ ما

با هر شِکَن که گشت به رخساره‌ام پدید
خطی نوشت چرخ ز راز ِ شکست ِ ما

در گیر و دار ِ چرخ ِ کمانی، به سنگ خورد
هر تیر ِ آرزو که رها شد ز شست ما

مشفق صفای خاطر و لطف ِ سخن مراست
دل‌های پاک باشد از آن پای‌بست ِ ما
▨
عباس کی‌منش مشهور به مشفق کاشانی
متخلص به مشفق
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
تذکر: این شعر توسط هایده و در شاخه گل شماره ۴۳۵ خوانده شده، البته با کمی تغییر در برخی ابیات

▨ نام شعر (ترانه): پرسش (غایب ِ همیشه حاضر)
▨ شاعر: اردلان سرفراز
▨ با صدای: اردلان سرفراز
▨ پالایش و تنظیم: شهروز
ــــــــــــــــــــــــ
تو بزرگ‌ترین سوالی
که تا امروز بی‌جوابه
نه تو بيداری، نه تو خواب
نه تو قصه و کتابه

برای دونستن ِ تو
همه‌ی دنيا رو گشتم
از ميون ِ آتش و باد
خشکی و دريا گذشتم

آسمون شولای خواب و
فرشِ من خاکِ زمین بود
مرهم زخمای پاهام
هفتا کفش آهنین بود

تو رو پرسيدم و خواستم
از همه عالم و آدم
بی‌جواب اومدم اما
حالا از خودت مي‌پرسم؛

تو رو بايد از کدوم شب
از کدوم ستاره پرسيد
از کدوم فال و کدوم شعر
پرسيد و دوباره پرسيد

تو رو بايد از کدوم گل
از کدوم گلخونه بویيد
تو رو بايد با کدوم اسب
از کدوم قبيله دزديد

غايب ِ هميشه حاضر
تو رو بايد از کی پرسيد
تو و باید از چی پرسید
از ته ِدره‌ی ظلمت
يا نوک ِ قله‌ی خورشيد

اونور ِاين‌جا و اون‌جا
اونور ِامروز و فردا
عمق ِ روح ِ آبی آب
ته ِ ذهن ِ سبز ِ صحرا

مثل زندگی مث ِ عشق
تو هميشه جاری هستی
تو صراحت طلوع و
ذات ِ هر بيداری هستی

مثل خورشيد مثل دريا
روشنی و با صراحت
تو صميميت ِ آبی
واسه شستن جراحت

غايب ِ هميشه حاضر
تو رو بايد از کی پرسيد
از ته دره‌ی ظلمت
يا نوکِ قله‌ی خورشيد

تو رو از صدای قلبم
لحظه‌به‌لحظه شنيدم
تو رو حس کردم تو نبضم
من تو رو نفس کشيدم

مثل حس کردن گرما
يا حضور ِ يه صدايی
به تو اما نرسيدم
ندونستم تو کجایی

تو رو بايد از کی پرسيد
تو رو بايد با چي سنجيد
تو رو حس می‌کنم اما
کاشکی چشمام تو رو می‌ديد

غايب ِ هميشه حاضر
کاشکی چشمام تو رو می‌ديد
▨
شاعر: اردلان سرفراز
آهنگساز: فرید زلاند
تنظیم کننده: آندرانیک
خواننده: گوگوش

▨ نام شعر: زمستان
▨ شاعر: مهدی اخوان ثالث
▨ با صدای: مهدی اخوان ثالث
▨ پالایش و تنظیم: شهروز
ــــــــــــــــــ
سلامت را نمی‌خواهند پاسخ گفت
سرها در گریبان است
کسی سربر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را
نگه جز پیشِ پا را دید نتواند
که ره تاریک و لغزان است

وگر دست محبت سوی کس یازی
به اکراه آوَرَد دست از بغل بیرون
که سرما سخت سوزان است

نفس کز گرم‌گاهِ سینه می‌آید برون، ابری شود تاریک
چو دیوار ایستد در پیشِ چشمانت
نفس کاین است پس دیگر چه داری چشم
ز چشم دوستان دور یا نزدیک؟

مسیحای جوان مردِ من
ای ترسای پیرِ پیرهن‌چرکین
هوا بس ناجوانمردانه سرد است...آی...
دمت گرم و سرت خوش باد
سلامم را تو پاسخ گوی در بگشای!
منم من میهمان هر شبت لولی‌وشِ مغموم
منم من سنگ تیپا‌خورده‌ی رنجور
منم، دشنام پست آفرینش نغمه‌ی ناجور
نه از رومم نه از زنگم همان بیرنگِ بیرنگم
بیا بگشای در بگشای دلتنگم

حریفا میزبانا میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می‌لرزد
تگرگی نیست مرگی نیست
صدایی گر شنیدی صحبت سرما و دندان است

من امشب آمدستم وام بگذارم
حسابت را کنار جام بگذارم
چه می گویی که بیگه شد سحر شد بامداد آمد
فریبت می‌دهد برآسمان، این سرخیِ بعد از سحرگه نیست
حریفا! گوشِ سرما برده است این
یادگار سیلی سرد زمستان است
و قندیل سپهر تنگ‌میدان مرده یا زنده
به تابوت ستبر ظلمت نُه توی مرگ اندود پنهان است
حریفا! رو چراغ باده را بفروز شب با روز یکسان است

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
هوا دلگیر درها بسته سرها در گریبان دست‌ها پنهان
نفس‌ها، ابر دل‌ها خسته و غمگین
درختان اسکلت‌های بلورآجین
زمین دل‌مرده سقف آسمان کوتاه
غبار آلوده مهر و ماه
زمستان است
▨
مهدی اخوان ثالث
متخلص به م. امید
از دفتر شعر زمستان
منتشر شده به سال ۱۳۳۵