Pulp Fiction

Ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος μιλά για την απρόσμενη ή ίσως απόλυτα δικαιολογημένη οσκαρική επέλαση του «Sinners» του Ράιαν Κούγκλερ. Η ταινία που βγήκε στις αίθουσες τη Μεγάλη Πέμπτη έμεινε «ζωντανή» στο ελληνικό box office για δέκα εβδομάδες και τώρα γράφει ιστορία στο Χόλιγουντ, κατακτώντας 16 υποψηφιότητες και σπάζοντας ρεκόρ δεκαετιών.
Οι «Αμαρτωλοί» είναι ένα υβρίδιο μουσικού δράματος και horror, μια αλληγορία πάνω στην αφροαμερικανική εμπειρία, τον ρατσισμό και την ανάγκη μιας κοινότητας να προστατεύσει τον χώρο και τη φωνή της. Δύο αδέλφια ανοίγουν ένα blues club στον Νότο του ’30 και βρίσκονται αντιμέτωπα με βρικόλακες, μια αφήγηση που λειτουργεί ταυτόχρονα ως λαϊκό θέαμα και πολιτικό σχόλιο. Η τόλμη της θεματικής, η μουσική ενέργεια και η σκηνοθετική αυτοπεποίθηση του Κούγκλερ μετατρέπουν το φιλμ σε κάτι που δύσκολα ταξινομείται, γι’ αυτό ξεχωρίζει.
Απέναντί του βρίσκεται το «Μια μάχη μετά την άλλη» του Πολ Τόμας Άντερσον, με 13 υποψηφιότητες και την αύρα του καλλιτεχνικού φαβορί της χρονιάς. Ένα φιλμ που εκπροσωπεί την «παλιά σχολή» του αμερικανικού auteur σινεμά και δίνει στην Ακαδημία την ευκαιρία να τιμήσει έναν σκηνοθέτη που, παρά την καθολική αναγνώριση, δεν έχει ακόμα κερδίσει Όσκαρ Σκηνοθεσίας.
Στο ενδιάμεσο: ερμηνευτικά φαβορί, τεχνικές κατηγορίες-κλειδιά, η δυναμική της «μαύρης ψήφου», η παρουσία του Γιώργου Λάνθιμου στη δεκάδα καλύτερης ταινίας και η μεγάλη μονομαχία δύο παραγωγών της Warner που διεκδικούν την κορυφή.
Οι «Αμαρτωλοί» απέδειξαν ότι δεν χρειάζεται να είσαι ασφαλής επιλογή για να φτάσεις στην κορυφή. Μένει να δούμε αν θα γράψουν ιστορία και τη βραδιά των Όσκαρ.

Με αφορμή τη σαρωτική εμπορική επιτυχία της ταινίας «Καποδίστριας», που σε λιγότερο από δύο εβδομάδες πλησιάζει τα 400.000 εισιτήρια, το σινεμά επιστρέφει, κάπως απρόσμενα, στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης. Όχι μόνο ως ψυχαγωγία, αλλά και ως αφορμή για ιδεολογική σύγκρουση, ιστορική αντιπαράθεση και πολιτισμικό διχασμό.
Συζητάμε με τον Τάσο Σακελλαρόπουλο για το πώς και γιατί μια βιογραφική ταινία μπορεί να λειτουργήσει περισσότερο ως σύμβολο παρά ως έργο τέχνης, για τη λεπτή γραμμή μεταξύ του σεβασμού της Ιστορίας και της μυθοποίησή της αλλά και για το δικαίωμα ή την υποχρέωση της κριτικής σε «δύσκολους καιρούς».
Μια κουβέντα για τον Ιωάννη Καποδίστρια, την εθνική αφήγηση, τη θέση της τέχνης στον δημόσιο διάλογο και τη σημασία της ιστορικής γνώσης με έναν ιστορικό που γνωρίζει όσο λίγοι τα αρχεία και τα συμφραζόμενα ως συνεπιμελητής της έκθεσης «1821, Πριν και Μετά» αλλά και ως υπεύθυνος των ιστορικών αρχείων στο Μουσείο Μπενάκη.

Με το που ανέβηκαν τα πρώτα επεισόδια του «Pluribus», οι φανατικοί του Βινς Γκίλιγκαν ανακουφίστηκαν και αποθέωσαν τη σειρά ως την καλύτερη των τελευταίων ετών – και όχι άδικα. Ο δημιουργός του «Breaking Bad» και του «Better Call Saul» ξεφεύγει από τον κύκλο των χαμένων μοχθηρών και προσγειώνει την Κάρολ, συγγραφέα ρομαντικών μυθιστορημάτων, σε ένα απόκοσμο γήινο σύμπαν, όπου όλος ο πληθυσμός έχει καταληφθεί από μια άγνωστη συχνότητα αποκρουστικής συμπάθειας, σαν άβουλο μελίσσι. Όλοι, εκτός από καμιά δεκαριά, και εκείνη είναι η μόνη τσαντισμένη και άναυδη με την τραγική εξέλιξη της ομογενοποιημένης ανθρωπότητας. Στο επίκεντρο η Ρέι Σιχορν και η καταπληκτική ερμηνεία της, που μας κρατά κι εμάς δέσμιους ενός ιδιόμορφου τέμπου: πραγματικά δεν είμαστε σίγουροι πώς θα καταλήξει αυτό το προειδοποιητικό invasion of the body snatchers. 
 
Από την άλλη, η Κιμ Καρντάσιαν, που επαγγέλλεται σελέμπριτι, Καρντάσιαν αλλά και πτυχιούχος δικηγόρος, αν δεν το έχετε μάθει, συνεργάζεται με τον ύποπτα πολυπράγμονα Ράιαν Μέρφι σε μια σειρά που κάνει τη «Δυναστεία» να ωχριά σε camp, κοστούμια, καπέλα, ανοησία και απίστευτες κακίες που εκτοξεύονται προς πάσα κατεύθυνση. Στο «All is fair» την πλαισιώνει ένα εκθαμβωτικό καστ, η Γκλεν Κλόουζ, η Ναόμι Γουότς, η Σάρα Πόλσον, η Νίσι Νας Μπετς και πολυάριθμοι guests, όπως η Μπρουκ Σιλντς και η Ελίζαμπεθ Μπέρκλεϊ από το «Showgirls», όχι τυχαία. Μια σαπουνόπερα γυναικείας ενδυνάμωσης που μάλλον βλάπτει τον νέο-φεμινισμό με τους χάρτινους, υπερβολικούς, εξωφρενικούς χαρακτήρες, μιλώντας για διαζύγια και εκδίκηση και πετώντας την επιστήμη της Νομικής έξω από το παράθυρο, με φόρα.
 
Κι επειδή όλοι ασχολούνται με το «Stranger Things», εμείς είπαμε να κουβεντιάσουμε για μια υπαρξιακή παραβολή που συνδυάζει το σινεμά του auteur με την πραγματικά καλή τηλεόραση, αλλά και με το άλλο άκρο, την ιλουστρασιόν αγοραία πρόκληση που έκανε ακόμη και την προσεκτική στις εκφράσεις της «Guardian» να κοκκινίσει από ντροπή.

Η σχέση του Ντάνιελ Ντέι Λιούις με τη χώρα μας είναι μακρά και βαθιά, αφιερωμένη σε έναν ιερό σκοπό που τον δένει εφ’ όρου ζωής με την οικογένεια Οικονόμου. Κάθε ταινία του είναι μια αφορμή για μια φιλανθρωπική πρεμιέρα, όπως η πρόσφατη στο πλαίσιο του Φεστιβάλ «Νύχτες Πρεμιέρας».
Όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά για τη συνέχεια μιας καριέρας που διακόπηκε ευγενικά αλλά τόσο απότομα όσο και μια «Αόρατη Κλωστή». Ο τρόπος που παρουσιάζεται κάθε φορά στο κοινό –και σε όσους από εμάς τον γνωρίζουμε λίγο και μας προτρέπει χαμογελαστά να τον αποκαλούμε Νταν– είναι αφοπλιστικά ειλικρινής, σαν να ξαναβλέπουμε έναν φίλο από τα παλιά και να ξαναπιάνουμε μια ζεστή κουβέντα, ώσπου να τον ξαναδούμε στο σταθερό ελληνικό ραντεβού του.
Κάθε φορά μάς αποκαλύπτει μια σημαντική λεπτομέρεια από το παρελθόν του που δεν γνωρίζαμε. Ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις στρατιώτης; Κι όμως, έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον ο λόγος για τον οποίο παρ’ ολίγον να καταταγεί στον στρατό, όπως έκαναν κάποιοι φίλοι του που εκείνη την εποχή τους ζήλευε για την αποφασιστικότητά τους.

Κάθε ταινία είναι πολιτική, όπως έχει πει ο Κώστας Γαβράς. Μερικές όμως δεν γίνεται να κρύψουν το στρατευμένο περιεχόμενό τους, ειδικά όταν καλούνται να πάρουν θέση, έστω και αλληγορικά, σε μια περίοδο κοινωνικής αναταραχής, όπως αυτή που διανύουμε.
 
Το «Μια μάχη μετά την άλλη» που προβάλλεται στις αίθουσες και προβλέπεται να κυριαρχήσει στα επερχόμενα Όσκαρ, το εξαιρετικό «Weapons» που είδαμε το καλοκαίρι που μας πέρασε αλλά και το «Eddington», ένα ιδιάζον γουέστερν του Άρι Άστερ είναι τρία (παρα)δείγματα ταινιών που χρησιμοποιούν genres για να σχολιάσουν το χάος, τη στοχοποίηση των παιδιών και τον διχασμό αντίστοιχα, ανανεώνοντας καίρια και σημαντικά την πεποίθηση πως αν δεν διυλιστεί μέσα από την κωμωδία, η πολιτική ταινία made in USA δεν μπορεί να κατέβει στο μεγάλο κοινό – βλέπε «Don’t look up», και γενικότερα το σινεμά του Άνταμ Μακέι. Η χρυσή εποχή του αμερικανικού πολιτικού σινεμά, στην καρδιά του ανεμοστρόβιλου του πολέμου στο Βιετνάμ και του Watergate, με τη «Συνομιλία», τις «Τρεις ημέρες του Κόνδορα», την «Υπόθεση Πάραλλαξ» και το «Όλοι οι άνθρωποι του Προέδρου» είναι εκ των περιστάσεων δύσκολο να επαναληφθεί, αλλά τα χρόνια του lockdown και η προεδρία Τραμπ σίγουρα δεν αφήνουν ασυγκίνητη την κινηματογραφική κοινότητα.